Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Naklejki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Naklejki. Pokaż wszystkie posty

Koniec sesji z... Happy Endem

Aloha! Taak, już po uczelnianych mordęgach, wszystko wraca tam gdzie powinno. Od dziś rozpoczynam tydzień oddechu i nie czekając natychmiast oddałem się przyjemnościom. I wcale nie ruszyłem na miasto, zaopatrzony o sprzęt cykający.
Tydzień temu Mateusz z KlasykiTV obwieścił światu, że kupił Fiata 126 z limitowanej serii Happy End. Ot tak na zwieńczenie swojej kolekcji, chociaż i tak wiem że trójeczka go nie satysfakcjonuje. Z opowieści wynika, że zakup odbył się za pośrednictwem metody o różnej skuteczności (zależnej od warunków i okoliczności), tak zwanej "na karteczkę". To że jest najzwyklejszym na świecie kitraniem minibochomazów z telefonem po wycieraczkach nikomu tłumaczyć nie muszę, bo sprawa jest logiczna. Potencjalny kandydat w ognistym kolorze Rosso Racing koczował na Bemowie, pod bloczkiem zresztą. Mili państwo po pół roku niespodziewanie oddzwonili i po jakże przyjemnych negocjacjach Happy End trafił do nowego właściciela.
Mateusz wyraził chęć pokazania mi nowego nabytku, a spotkanie zrealizowaliśmy dzisiaj. Podczas wspólnych obrad nie tylko rozprawialiśmy o konkretnym egzemplarzu numer 0673, ale i o sensie wypuszczenia przez Fiat Auto Poland specjalnej, pożegnalnej serii Małego Fiata, oraz jak wyglądała jej realizacja. Postanowiliśmy jeszcze doszukać się jak najwięcej szczegółów, które miały (albo niekoniecznie był taki zamiar) wyróżnić Happy Enda od pospolitego rówieśnika, Towna. Nasze wnioski i odpowiedzi na zadane pytania znajdziecie w tym hmm... teście? Artykule? Felietonie? Nie wiem w sumie jak określić, ale znajdą się elementy każdego z przytoczonych.
Zatem, Fiat 126 (bez "p" w tym roczniku, a właściwie od 1994 roku z wprowadzeniem modelu 126el) jaki jest, każdy wie/widzi/wyobrazi sobie. Sam fakt, że egzemplarz testowy pochodzi z ostatniego dnia produkcji, tj. 22 września 2000 roku jest na razie niedostrzegalny.
Kogoś mogą zdziwić zderzaki, dokładniej ich kolor. Otóż są jak najbardziej oryginalne, a warunki atmosferyczne nie miały żadnego wpływu na ich szarość. Od 1997 roku (model elx) istniała możliwość wybrania sobie koloru zderzaków, bez dopłacania do żadnego. Klienci mogli wybierać miedzy czarnym a szarym, jak na poniższym zdjęciu. Wersja wyposażenia także nie gra roli - Happy Endy można było kupić zarówno w ubogim Standardzie, jak i doposażonym SX. Maluch Mateusza na pokładzie nie posiada żadnych bajerów, a jedynym elementem nieoryginalnym są pełne kołpaki wersji SX, dołożone osobistą ręką pierwszego właściciela.
Każdy kto zetknął się z określeniem "Happy End" wie, że serię wyróżniały dwa kolory, dotąd niespotykane w Małych Fiatach. Informacja jak najbardziej prawidłowa, a były to 258 Giallo Ginestra (żółty Sporting) i 113 Rosso Racing. O ile pierwszy z nich jest nader charakterystyczny, odróżnienie drugiego od pozostałych odcieni czerwonego bywa kłopotliwe, nie tylko dla daltonistów. Można wręcz rzec, że takie Happy Endy są brane za zwykłe Eleganty, a odczuciu towarzyszy zanik chęci spojrzenia na tylną część pojazdu. Ta ma decydujący głos w sprawie, bowiem...
... unikatowa naklejka ostatecznie podwyższa powagę sytuacji. Jednakże nie można wierzyć w oznaczenie numerkowe, górujące nad fikuśnym napisem. Fiat krótko mówiąc "dał... ciała" i naklejał numerki jak leci, prawdopodobnie już na przyfabrycznym placu. Przywilej 0001 dostał się nie pierwszemu wyprodukowanemu Happy Endowi, ale pierwszemu stojącemu w rzędzie najbliżej osoby odpowiedzialnej za oznaczanie. Nasz bohater wcale nie jest 673-ci z tysiaca, a 214-ty, do czego doszliśmy po VINie.
Więc widzicie: niebieski, lekko pokraczny podpisik pozwoli wydzielić hormony zadowolenia, ale musicie przyjąć poprawkę na wiatr. Nijak się ma do rzeczywistej kolejności.
Ale może kilka słów o #0673 Mateusza? Prezencja wizualna, jak by to powiedzieć, NIE URYWA, o czym obaj doskonale wiemy. Standardowo progi i błotniki do roboty, podszybie, jak w 90% Maluchów. Cenne są inne fakty, już mniejsza że unikatowy HE itepe rarytas. Fiacik został zarejestrowany z początkiem 2001 roku i posiada stary wzór białych tablic, z polską flagą i innym typem litery "W". Oczywiście od pierwszego właściciela. Regularnie serwisowany, o czym przypomina ochoczo terkoczący motorek i sprężyste zawieszenie. Najechane też nie ma sporo, ale NIGDY nie widział garażu. Tylko parking, nawet niestrzeżony, stąd ubranie go w różnej maści immibilajzery, alarmy, blokady, przy czym wszystko działa! To auto ciężej ukraść niż nową Toyotę, zapewniam. Ten samochód po prostu wygląda jak ma wyglądać typowy miejski pomykacz po czternastu latach zwykłej eksploatacji. Bez żadnych pieścideł (co nie znaczy że nim pomiatano). Osiadnięta patyna, naderwany zderzak, kilka purchelków i naleciały w szparach meszek tworzą piękny daily-driverowy obrazek.
Ale co się przez tyle lat działo na tylnej półce wolę nie myśleć. Że PIÓRO PTAKA?? Zdechła ćma niczym nadzwyczajnym.
Ale dobra, mieliśmy szukać czegoś, co pozwoli odróżnić Happy Enda od reszty Elegantów. W sumie znaleźliśmy dwa takie bonusy, choć nie dam ręki uciąć że dla nich zarezerwowane. Po pierwsze kluczyk, ten z napisem LANCIA (z drugiej strony FIAT). Mam Towna '99 i drzwi otwieram jednym z "kropkowanych", podczas gdy tu właśnie tym. Może zgubiono oryginalny, może dorobiono, może naprawdę wyróżnik - nie wiem.
A za to bym ucałował - wycierajka bagnetu! Pierwszorzędne! Genialne w swej prostocie, a jak cieszy oko! Na dobrą sprawę może być "prezentem" od salonu za to że w końcu na dobre pozbyli się Maluchów, ale osobiście ten gadżet widzę pierwszy raz.
Poza dwoma smaczkami, wciąż jest Elegantem w innym kolorze i tanią naklejką. Zdecydowanie za mało, by uczcić odejście tak ważnego dla Polaków auta. Należy jednak pogratulować Fiatowi sam pomysł stworzenia pożegnalnej serii, ale z jej realizacją mogliby się postarać. Nie tylko w kwestii wizualnej, ale i praktycznej (bezmyślne naklejanie numerków). Rozumiem cięcie kosztów i że produkcja 126 zwyczajnie traciła sens, to prawda. Mówi się też że w biznesie nie ma sentymentów. Tak, tak... ale ten samochód produkowano 27 lat i zdążył odcisnąć piętno na polskim narodzie. Trzy miliony sztuk swoje mówią. Ja dla mnie - wszystkie Happy Endy powinny mieć chociaż maksymalne wyposażenie. Nie mówię już o tworzeniu nowego wzoru kołpaków, innej aranżacji wnętrza czy specjalnym oklejeniu karoserii...
Ale coby nie mówić: wprowadzone "zmiany" w zupełności wystarczają w osiąganiu kolosalnych cen ostatnich egzemplarzy i traktowaniu ich na miarę zabytków. Dlatego szczerze gratuluję Mateuszowi kupienia Happy Enda w rozsądnej kwocie, od porządnych ludzi :)

Miejsce: Warszawa Bemowo
Zdjęcia: Michał Bakuła

Z Archiwum: Złombolowska Nysa

"Złomboli Ci u nas dostatek, ale i te przyjmiemy jako wróżbę zwycięstwa..." Tak. W ostatnich latach bardzo dużo się pokazało "złomboli" na ulicach, co mnie osobiście cieszy. Przebywając głównie w Warszawie i Otwocku siłą rzeczy tu spotykam najwięcej egzemplarzy. A Ursynów aż od nich kipi. Zatem mamy kolejnego - niebiesko-niebieską Nyskę, która, sądząc po naklejkach, vlepkach, napisach na lakierze, kocha przebywać w Grecji.

Ateny, Akropol... Warszawa, Ursynów... Nysa, Złombol...



Kokpit. O! Taki wiatraczek kiedyś sobie z bratem sprawimy do Felicji.


Miejsce: Warszawa Ursynów
Zdjęcia: Maciej Rosłoniec

63 lata Żerańskiej Dumy

Nie pierwszy raz (i według słyszanych prognoz niestety poraz ostatni...) Stowarzyszenie FSOAutoKlub zorganizowało przed bramą Fabryki zlot na cześć kolejnej rocznicy zjechania pierwszej Warszawy. Skąd mój pesymistyczny wstęp, mogący na wejście zniechęcić od czytania? Ano bo z ogromnych hal i magazynów zostały zaledwie gruzy, wywołujące odczucie nędzy wraz z ostatnimi ocalałymi budynkami niewyglądającymi wcale lepiej. Niemniej wczorajsza impreza oferowała niebywałą atrakcję - w Internecie pojawiła się informacja, że do owych zachowanych hal będzie można WEJŚĆ! Informacja obiegła Polskę w tempie elektryzującym. Setki fanów zadeklarowało swoje przybycie z najodleglejszych zakątków kraju, by ten jeden jedyny raz móc obejrzeć to, co do tej pory można było wyłącznie na zdjęciach i filmach - prawdziwe maszyny, taśmę produkcyjną oraz lakiernię (tylko owe pomieszczenia wciąż istnieją w pierwotnym stanie) i odtworzyć sobie cały proces produkcji Polonezów/Fiatów/Warszaw będąc w bliskiej (najbliższej!) kontemplacji z miejscem. Niewiarygodna sprawa, prawda? Każdy fan o tym marzył!
Lecz nie zapominajmy, że żyjemy gdzie żyjemy. Dosłownie kilkanaście godzin przed wydarzeniem na Facebooku pojawił się komunikat, że "wejściówkę" otrzyma zaledwie 200 osób. 200 pierwszych osób, którzy wpiszą się na listę. Prysł czar i nadzieja, a radość wspólnego oglądania fabryki z osobami dzielącymi pasję zamienił się w wyścig szczurów. Nie muszę dodawać, że połowa osób nie odczytała opublikowanej informacji, bo przecież nie ma obowiązku posiadania Facebooka. Przyjechały więc całe rodziny z Lubelszczyzny, Śląska czy Wielkopolski, zastając okropny wiatr z deszczem i dowiadując się, że zwiedzenie fabryki stoi pod znakiem zapytania. Skoro dyrekcja FSO tak obchodzi się z fanami, zamknięcie fabryki wydaje się sprawą oczywistą i wręcz słuszną.
Osobiście ustawiłem się w kolejkę do złudzenia przypominającą tłumy pod mięsnym w latach 80. Tyle ludu nigdy nie widziałem, biorąc pod uwagę beznadziejną pogodę i ilość aut. Cóż poradzić, cała Polska parła w kierunku listy, a ja podziękowałem, gdyż deszcz dał o sobie znać i musiałem się po prostu przejść. Natomiast reszta nie odpuściła, nie chcąc zmarnować setek kilometrów, kosztem (niestety) zdrowia. Niemiłe doświadczenie. Co dyrekcji szkodziło puścić wszystkich? Bali się że powynosimy cegły i wystawimy jako unikatowe z FSO? Śmiać się czy płakać, nie potrafię określić.
Nie widziałem wciąż działającej taśmy produkcyjnej i nie poczułem zaduchu lakierni, lecz poznałem wielu świetnych ludzi i popstrykałem zdjęcia Polskości na parkingu. Aut było niewspółmiernie do ludzi, ale całkiem nieźle, w tym i rarytas. Zatem lećmy.
Akwarium z Józefowa, któremu od lat robiłem zdjęcie. Bez skutku, zawsze siedział facet. Skoro przyjechał, odkupił go miłośnik, Słyszałem że ma trylion modów z epoki, także w mechanice. A nakładki Orciari założył, by zardzewiały drzwi.
I koło niespotykane.
EPIC!
Standard.
Freshtimer's alley.
Przyzwyczajajcie się do innych niż Borewicze na żółtych.
Delegacja z Bielska.
Ileż tych R20 się zachowało... Na palcach ręki liczyć.
Ale i kto by kupił auto dostawcze z ładownością 200 kilo.
I ona miała tu epizod.
Jestę wariatę - najbardziej ze wszystkich lubię Kombi. Z wyglądu!
Bliźniacze Szesnachy.
WAC i WUC z jednej byli fabryki...
WUC po lewej, WAC po prawej. Pierwsza pochodzi z 1952 roku!
To już inna bajka.
Plusy miały świetną paletę kolorów.
Caro też, oferując nawet czarny.
NIE dekielki NIE.
Truck MR86!
Pożądam takich owiewek!
KAU, KIB, SDS... Może u Was są jakieś bekowe tablice?
Lubisz Zachód, dostrzeż jeden niepasujący element.
Nie mógł trafić lepiej z rejestracją.
Ależ odwalony!
Wziąć w czarno-białe i macie giełdę przyfabryczną.
Dlaczego właśnie kombi najbardziej lubię?
Coupe, jak co roku.
Świeżunie nabytki z Mokotowa.
Pod koniec Warszawy ustawiły się pod bramą do zdjęcia.
Jak widać nadal mnóstwo ludzi czeka na chwilę prawdy.
Czas na niekwestionowaną petardę zlotu. Wyglancowana Syrena Laminat zajeżdżająca niczym królowa na lawecie + czarne blaszki z Pragi. Chwilę potem na necie wybuchła seria kłótni i dyskusji, jakoby to miał być prototyp Fiata 125p Coupe. A co ona ma z 125p oprócz tylnych lamp? Nie jedyna z kilkunastu wyprodukowanych, bodaj gnijąca w Miedzeszynie również takowe posiada. I tak niektórzy w to uwierzyli.
Na koniec kilku sąsiednich przyjaciół przybyłych w dobrej woli i pamiętających o rocznicy.
Czesi ruskim do Polski.
Na koniec warto sobie puścić filmik będący miksem archiwalnych materiałów i zdjęć z FSO. Muzyka sprawi, że oglądając przejdą Was dreszcze, mówię Wam. Nie wiadomo czy za rok odbędzie się następny upamiętniający zlot, bo nie przewidzimy ile zostanie z fabryki. Stąd już wolę wprowadzić nastrój przemijania, tak na zaś. Ale życzę fabryce szczęścia i rozwoju, z całego serca.
Goodbye FSO! I hope to meet you soon!

Miejsce: Warszawa Żerań
Zdjęcia: Michał Bakuła