Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polski Fiat. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polski Fiat. Pokaż wszystkie posty

1976 Polski Fiat 126p ST

Na wielkanocny wieczór przygotowałem jajeczko. Rdzawe, nawet absolutnie nie przypominające kurzego wyrobu. Aczkolwiek ktoś mógł nim kiedyś jeździć jak na jajku...
Przez krótki czas.
Podejrzewam, że czegoś takiego oczekiwaliście ostatnimi czasy. A kiedy uszczęśliwiać naród jak nie w Wielkanoc?
Najpierw kilka suchych faktów odnoście dzisiejszego bohatera. Fiat 126p, jak każdy widzi. Aczkolwiek wyjątkowy. Pochodzi z pierwszej serii produkcyjnej wyróżniającej się przede wszystkim tylną klapą Bambino (z dodatkowymi kratkami) i mniej widocznymi szczegółami jak uszczelki z klinem, licznik Kapliczka do 130 km/h, felgi Cytrynki stosowane już w ostatnich Fiatach 500 oraz chromowane obwódki reflektorów. Te Maluchy składane były po części z włoskich części (dobór słów na 126!), a ich produkcja zakończyła się z rokiem 1977 wraz z wniesieniem pierwszych poważniejszych modernizacji. Auto utraciło wtedy cenną dziś klapę i wspomniane smaczki na rzecz tańszych w produkcji, przeważnie gumowych i plastikowych. Zresztą normalna sprawa - pierwsze lata od premiery auto ma kusić, a gdy znajdzie grono klienteli można go upraszczać do woli. Przecież i tak kupią, bo mają wyjście?
Ba. To był nawet trend, obecnie wprawiający w konsternację.
O jego żywocie nie napisze się książki, podejrzewam że nawet eseju. Domyślacie się dlaczego?
Bo mimo siły wieku, Fiacik ma iście ubogi w doświadczenia życiorys. No bo nad czym rozmyślać, jak pierwsze 20 lat gnijesz pod blokiem wśród osiedlowej cebuli, a następne 20 wśród wykwintnych willi statecznych garniturków? On się w życiu nie najeździł, to mogę zagwarantować, a jego postój wśród ursynowskich bloków jest udokumentowany zdjęciami z przełomu tysiącleci. W tym miejscu nieprzerwanie się wtapia od conajmniej 15 lat. Minimum!
Ale czy konieczne jest usilne przekonywanie że mam rację?
Podręcznikowy przykład reakcji plastiku na promienie słoneczne. Wydawnictwa już wydzwaniają o wykupienie praw autorskich.
Wybite okienko pozwala dokładniej przyjrzeć się beżowemu wnętrzu i charakterystycznej dla pierwszych 126p kierownicy (akurat ona i siedzenia spowite są pokrowcami). Mimo usilnych chęci, unieruchomione drzwi nie pozwoliły dostać się do środka w tradycyjny sposób.
Przód trzyma się na szpachlach, albowiem x lat temu wóz miał dzwona. Stąd rozkład przedniej części przebiega trymigowym tempem.
Śpiewamy dziś radosne "Alleluja". Jemu nie zanosi się na zmartwychwstanie, choćby świat stanął na głowie, Słońce zaćmiło, a ziemia zatrzęsła. Pomoże jedynie ponowne wyprodukowanie w FSMie...
Impasybul.


Miejsce: Warszawa Ursynów
Zdjęcia: Michał Bakuła

Kulisy Tatrzańskiego Tałatajstwa (KTT)

Brybry, ale wcale nie "brrr" bo za oknami nastała wiosna. FKOŃCUUU!
Organy szkolnictwa uznały, że studiowanie już nie mieści się w obrębie edukacyjnym i nie uraczyły nas dwutygodniowymi feriami, a gdzie. Chcielibyście. Na szczęście uczelnie dały nam tydzień na wzajemne odpoczęcie od siebie, co obficie wykorzystałem. Pojechałem do Zimowej Stolicy Polski troszkę poszusować, połazić, zakupić oscypek wprost z Krupówek i takie tam bezsensowne powtarzane co i bądź czynności. O to przecież chodziło - chwytać chwile z dala od smogiem ubranej stolicy. I faktycznie, wykłady wchodzą mi o wiele lepiej :)
Skoro się tam znalazłem, musiałem coś złapać mimo że specjalnie za tym nie łaziłem. Jakieś tałatajstwo się nawinęło pod obiektyw, a przy okazji zobaczycie Zakopaną Zimę. Możecie być w szoku co przeżywają tamtejsi.
Gruby góral ciśnie Ładą na ledach i ciupaga w zad reszcie.
Muody górol używa Malucha, nieprzypadkowo. Fiaciki przez silnik i napęd z tyłu pną się w górę jak kozice.
Okoliczne Cytryny i Gumiaki nadążają za postępem świateł dziennych. Moim zdaniem śnieg jaśniej świeci widną porą, ale...
Tak bardzo hipisowsko.
Po Uazie i Gazie najlepszy wybór w Tatrach.
Konstrukcja "gniotsa nie łamiotsa" nie pozwoli im zostać gatunkiem na wymarciu. Nigdy.
Wiadomo jaki jest.
W Zakopanem hacjendy często wynajmują miastowi z Krakowia.
Nie wyostrzył, lecz fura zacna.
Pługu mu brakuje.
Góralu, czy Ci nie żal...
Chcę ujrzeć ją latem w zielonym gąszczu.
Wizytówka dość ładnej regionowej chaty.
Autobianchi Y10, czy jak się to nazywało. Bliźniak Lancii.
Baldwinie, nie patrz.
Widać stopień zaśnieżenia. Zatrważający.
Czy Mazowsze kiedykolwiek miało więcej?
Gwóźdź programu - Fiat 125p z lat 73/74.
Ten samochód niezmiennie parkuje w jednym miejscu od nowości. Bardziej się wbił w krajobraz niż Krupówki, od których notabene dzieli go 100 metrów.
Dla każdego zakręconego dawną motoryzacją Fiat stanowi obowiązkowy punkt wycieczki do Zakopca. Jego stan jest regularnie badany przez osoby z całej Polski i dzięki zdawanym raportom wiemy, że auto nie jest zapomniane, rzadko (ale jednak) wyjeżdża, ale i dogorywa oddając się urokom osiedla. Spójrzcie na atrapę chłodnicy - 2 lata temu ktoś zawinął wartościowy emblemat "Polski Fiat", nie oszczędzając połowy grilla, stąd wykończenie gumową wycieraczką.
Mnie się podoba i fajnym uczuciem jest spotkanie na żywo samochodu, który od lat ciągle się przewijał na różnych fotografiach. W końcu i ja go mam :)

Cóż, tyle. Wyjazd udany, motoryzacyjny potencjał jest, czego chcieć więcej. Wkrótce wrócimy do stolicy w jakimś miksie, ale i znowu wyjedziemy w trasę :)

Miejsce: Zakopane, Województwo Małopolskie
Zdjęcia: Michał Bakuła

1976 Polski Fiat 125p

Ja na chwilę, nie rozsiadajcie się. Na Piątek-Weekendu-Początek miałem Wam serwnąć coś większego formatu, ale sprawy uczelniane uległy wydłużeniu. Postaram się w weekend, ale nie obiecuję. Zbyt gorący okres dla studenta :)
Na chwilowe zasycenie szczypta polskości. Prosz, Duży Fiat z 1976 roku na tablicach z 1977. Bydgoskich! Ależ go wywiało.
Oprócz unikatowych numerów (na palcach jednej ręki policzyć obecnie zachowane BYA), żółte akcenty plus wyraziste "oczy" podkręcają jego indywidualizm.
Oczywiście byłoby dziwne sfotografowanie go w Bydgoszczy, bo teraz wszystko kumuluje się w Warszawie. Ale podróży pewnie nie odbył z pierwszym właścicielem..


Miejsce: Warszawa Żoliborz
Zdjęcia: Michał Bakuła

63 lata Żerańskiej Dumy

Nie pierwszy raz (i według słyszanych prognoz niestety poraz ostatni...) Stowarzyszenie FSOAutoKlub zorganizowało przed bramą Fabryki zlot na cześć kolejnej rocznicy zjechania pierwszej Warszawy. Skąd mój pesymistyczny wstęp, mogący na wejście zniechęcić od czytania? Ano bo z ogromnych hal i magazynów zostały zaledwie gruzy, wywołujące odczucie nędzy wraz z ostatnimi ocalałymi budynkami niewyglądającymi wcale lepiej. Niemniej wczorajsza impreza oferowała niebywałą atrakcję - w Internecie pojawiła się informacja, że do owych zachowanych hal będzie można WEJŚĆ! Informacja obiegła Polskę w tempie elektryzującym. Setki fanów zadeklarowało swoje przybycie z najodleglejszych zakątków kraju, by ten jeden jedyny raz móc obejrzeć to, co do tej pory można było wyłącznie na zdjęciach i filmach - prawdziwe maszyny, taśmę produkcyjną oraz lakiernię (tylko owe pomieszczenia wciąż istnieją w pierwotnym stanie) i odtworzyć sobie cały proces produkcji Polonezów/Fiatów/Warszaw będąc w bliskiej (najbliższej!) kontemplacji z miejscem. Niewiarygodna sprawa, prawda? Każdy fan o tym marzył!
Lecz nie zapominajmy, że żyjemy gdzie żyjemy. Dosłownie kilkanaście godzin przed wydarzeniem na Facebooku pojawił się komunikat, że "wejściówkę" otrzyma zaledwie 200 osób. 200 pierwszych osób, którzy wpiszą się na listę. Prysł czar i nadzieja, a radość wspólnego oglądania fabryki z osobami dzielącymi pasję zamienił się w wyścig szczurów. Nie muszę dodawać, że połowa osób nie odczytała opublikowanej informacji, bo przecież nie ma obowiązku posiadania Facebooka. Przyjechały więc całe rodziny z Lubelszczyzny, Śląska czy Wielkopolski, zastając okropny wiatr z deszczem i dowiadując się, że zwiedzenie fabryki stoi pod znakiem zapytania. Skoro dyrekcja FSO tak obchodzi się z fanami, zamknięcie fabryki wydaje się sprawą oczywistą i wręcz słuszną.
Osobiście ustawiłem się w kolejkę do złudzenia przypominającą tłumy pod mięsnym w latach 80. Tyle ludu nigdy nie widziałem, biorąc pod uwagę beznadziejną pogodę i ilość aut. Cóż poradzić, cała Polska parła w kierunku listy, a ja podziękowałem, gdyż deszcz dał o sobie znać i musiałem się po prostu przejść. Natomiast reszta nie odpuściła, nie chcąc zmarnować setek kilometrów, kosztem (niestety) zdrowia. Niemiłe doświadczenie. Co dyrekcji szkodziło puścić wszystkich? Bali się że powynosimy cegły i wystawimy jako unikatowe z FSO? Śmiać się czy płakać, nie potrafię określić.
Nie widziałem wciąż działającej taśmy produkcyjnej i nie poczułem zaduchu lakierni, lecz poznałem wielu świetnych ludzi i popstrykałem zdjęcia Polskości na parkingu. Aut było niewspółmiernie do ludzi, ale całkiem nieźle, w tym i rarytas. Zatem lećmy.
Akwarium z Józefowa, któremu od lat robiłem zdjęcie. Bez skutku, zawsze siedział facet. Skoro przyjechał, odkupił go miłośnik, Słyszałem że ma trylion modów z epoki, także w mechanice. A nakładki Orciari założył, by zardzewiały drzwi.
I koło niespotykane.
EPIC!
Standard.
Freshtimer's alley.
Przyzwyczajajcie się do innych niż Borewicze na żółtych.
Delegacja z Bielska.
Ileż tych R20 się zachowało... Na palcach ręki liczyć.
Ale i kto by kupił auto dostawcze z ładownością 200 kilo.
I ona miała tu epizod.
Jestę wariatę - najbardziej ze wszystkich lubię Kombi. Z wyglądu!
Bliźniacze Szesnachy.
WAC i WUC z jednej byli fabryki...
WUC po lewej, WAC po prawej. Pierwsza pochodzi z 1952 roku!
To już inna bajka.
Plusy miały świetną paletę kolorów.
Caro też, oferując nawet czarny.
NIE dekielki NIE.
Truck MR86!
Pożądam takich owiewek!
KAU, KIB, SDS... Może u Was są jakieś bekowe tablice?
Lubisz Zachód, dostrzeż jeden niepasujący element.
Nie mógł trafić lepiej z rejestracją.
Ależ odwalony!
Wziąć w czarno-białe i macie giełdę przyfabryczną.
Dlaczego właśnie kombi najbardziej lubię?
Coupe, jak co roku.
Świeżunie nabytki z Mokotowa.
Pod koniec Warszawy ustawiły się pod bramą do zdjęcia.
Jak widać nadal mnóstwo ludzi czeka na chwilę prawdy.
Czas na niekwestionowaną petardę zlotu. Wyglancowana Syrena Laminat zajeżdżająca niczym królowa na lawecie + czarne blaszki z Pragi. Chwilę potem na necie wybuchła seria kłótni i dyskusji, jakoby to miał być prototyp Fiata 125p Coupe. A co ona ma z 125p oprócz tylnych lamp? Nie jedyna z kilkunastu wyprodukowanych, bodaj gnijąca w Miedzeszynie również takowe posiada. I tak niektórzy w to uwierzyli.
Na koniec kilku sąsiednich przyjaciół przybyłych w dobrej woli i pamiętających o rocznicy.
Czesi ruskim do Polski.
Na koniec warto sobie puścić filmik będący miksem archiwalnych materiałów i zdjęć z FSO. Muzyka sprawi, że oglądając przejdą Was dreszcze, mówię Wam. Nie wiadomo czy za rok odbędzie się następny upamiętniający zlot, bo nie przewidzimy ile zostanie z fabryki. Stąd już wolę wprowadzić nastrój przemijania, tak na zaś. Ale życzę fabryce szczęścia i rozwoju, z całego serca.
Goodbye FSO! I hope to meet you soon!

Miejsce: Warszawa Żerań
Zdjęcia: Michał Bakuła