Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Motocykl. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Motocykl. Pokaż wszystkie posty

I Zlot "Otwockie Klasyki & Jasna 2c" - suplement

Wieczór dobry.
W sumie to wszystko wiecie, Maciek Wam wyłożył wszystko na maskę. Ja tylko chciałem wygłosić krótką kwestię, jako że byłem poniekąd współorganizatorem tegoż przedsięwzięcia, chociaż moja działalność nie umywa się do tego, co przygotował dla nas warsztat przy ulicy Jasnej 2c.
Bardzo chciałem podziękować Szefostwu, tj. Mateuszowi & Ojcowi za wyborne przygotowanie imprezy, zapewnienie cateringu oraz uatrakcyjnienie programu zlotu w różne konkurencje i nagrody, dzięki czemu nikt nie mógł się nudzić, a miło wspominać. Naprawdę dobra robota chłopaki. Liczymy na może jeszcze jakąś współpracę w tym roku :)
Dziękować mógłbym wielu osobom, aż ułożyłbym litanię. Na stronie Otwockich Klasyków już to uczyniłem, także nie będę się powtarzał.
Zatem łapcie to czego oczekujecie, czyli pełnej galerii złożonej z kilku fotorelacji naocznych świadków. Byli to: Współwłaściciel warsztatu i Organizator Zlotu Mateusz, drugi Prezes Otwockich Klasyków Michał, oraz Łukasz będący miłym gościem na zlocie.
Na początek zdjęcia pojedyńczych aut, ewentualnie kilku. Tu Pasek Łukasza z Preludką.
Skodzina tak jeżdżąca z kartką dosyć długo.
Do wojska szedłbym.
Tu tym bardziej.
Kiedyś doczekamy czasów, gdy Golfy Dwójki wyginą tak drastycznie jak Maluchy.
DF '74 Michała. Miałem okazję mocno się wczuć w pasażera tylnej kanapy :)
Przyjechały dwa, identyczne.
Schabicho się nada.
Tadzik, tak go zwą.
A tu Garb bez Garba. Przyjechał nim Radek.
Kontraścik gleby z megaprześwitem.
Brygada Nie Do Zatrzymania, czyli Open Travelers.
Podobno wrastała, jak twierdzi Art. Ruszyła się :)
O, ten drugi. Dobra, kolor nieco inny.
Przyjechać, pokazać się, zareklamować knajpę. Same plusy!
Kumpel Tadzika z podwórka.
Oto wóz Oganizatorów - Ford Ranchero z V8. Miłośnicy amerykanizmu właśnie chłoną go oczami.
Rozstrzał Meśków był spory.
Alle, co to za zlot bez Malucha/ów. Ten z tymczasowymi należy do Marcina, a rocznik 1976.
Niemiecki konkurent też zareprezentował swój kraj. Nieistniejący, ale mniejsza.
Drugie pomykadło Ekipy z Jasnej i zupełne przeciwieństwo Ranchero.
Tym zaś jeździ Prezes Marciniak, a jego mody zdobyły uznanie na internetach.
Garbus od przodu.
Dla bikerów też znalazł się miniraj, bowiem nie zabrakło jednośladów. Tu arsenał Mateusza.
Co kto woli. Może polski generator dwóch koni mechanicznych, przedwojenne BMW?
Wierny rumak Bartka, który u nas zareprezentował Oldtimery Garwolin.
Mateusz wyczynia w centrum cuda, w każdy weekend pełna zguba
Tu bardziej hardcorowo.
Czy tylko motocykl jest jednośladem? NIE! Kto więc zabroni przyjechać zabytkowym Flamingiem? Jakby nie patrzeć te rowerki mają coraz więcej maniaków, w tym mnie.
Dobrze. Tak to ogólnie wyglądało, nieźle jak na pierwszy raz.
Zatem dobrnęliśmy do końca. To nie wszystkie zdjęcia bo wybrałem najciekawsze, resztę możecie znaleźć na facebookowym profilu Warsztatu oraz na Otwockich Klasykach :)
Następne spotkanie z Jasną 2c planujemy na jesieni, a wcześniej ja z Prezesem Marciniakiem sami spróbujemy sklecić coś bardziej w deseń spotu niż zlotu. I już gorąco zapraszamy, nie tylko gości z powiatu otwockiego!

Miejsce: Otwock-Świder
Zdjęcia: Michał Marciniak, Mateusz Czajka, Łukasz Lutoborski

Potencjał Podmiejskich Wsi. Kierunek: Mińsk Mazowiecki

Rzecz dzieje się jakoś w lutym. Dobry mój kolega i również Maluchomaniak, zwą go Radek, trzeci dzień z rzędu chwali mi się kolejnym pięknym inaczej znaleziskiem na swojej uroczej wsi, nazwy nie zapamiętanej. "Nosz cholera jasna, nie czekam. Chrzanić zimno, jadę!". Dobrze zrobiłem, bowiem wtedy liście jeszcze śpią i dzięki temu wszycho widać jak sobie kto życzy.
Zatem nie czekajmy, tylko przenieśmy się tam, gdzie słychać tylko ptaki, plus aktualnie komary. I rzecz jasna, chrupiącą rdzę.
Kierunek - las. Od głównej trasy odchodzi dróżka, a na niej Polonez. 50 metrów wgłąb i mamy to.
Aro na czarnej, no nie powiem co myślę.
Z opowiadań Radka dowiedziałem się, że gościa (w sensie właściciela tego pospólstwa) zwą Ozyrys. Dlaczego to już wolę nie widzieć. Natomiast sprawdzoną informacją jest fakt, że na podwórku ma tryliard kół od Malucha, dach od Syreny i sraczkowatego Wartburga. Chyba dość.
Mniejszy Niebieski już za to nie jego - Radek do zwiadów użyczył nam swoje oczko w głowie. Zabraliśmy jeszcze Łukasza, rdzennego mieszkańca Mińska-Śródmieście.
Żuki som wszendzie.
Czas się zatrzymał. Mentalnie i fizycznie.
Ach, nie pochwali się nowiutką powłoką lakierniczą spod pędzla.
No ale ten mieli coyones. Chociaż Otwock nie śpi :)
Czeka aż ta wojna wybuchnie. Wtedy się na coś przyda.
Tam nawet mają motory z koszami.
Artystycznie zakurzony.
Znowu Żuk, znowu na górce.
Może gorrrrące Bałkany? Akurat na dzisiejszą normę pogodową.
GDZIE WY ROBICIE TE ZDJENCIA
Zakaz wstępu człekokształtnym, stąd Jelcz popadł w agonię.
Najcenniejsze na koniec, z megaszpiegowskiej perspektywy. Jedynie Ci szukający gratów i mieszkający w tej wsi są w stanie dostrzec dalekie zarysy czegoś czerwonego owalnego chowającego się za masą sztachet, ksztoli i worków. Dlaczego? Z ulicy nie ma opcji na dojrzenie, chyba że podejdziesz do bramy. Ale komuś się chce dokładnie badać zawartość kryjącą się na KAŻDYM podwórku? Z reguły się powoli jedzie i wytężonym wzrokiem szuka. Tutaj tak się nie da, a ja mimo świadomości że gdzieś niedaleko on wrasta, nie mogłem się dopatrzeć. No dobrze, wiemy że jest. Radek jako tutejszy pokazał nam tajną drogę przez las, co tylko podkręciło adrenalinę towarzyszącą uczuciu, że idziemy na opuszczone podwórku z wrakiem Garbusa. W końcu dotarliśmy przed niedawno stawiany budynek, aczkolwiek opuszczony. Obok drzewa i masa rupieci. Ale gdzie Owalny? Wytęż wzrok i znajdź - jest. Hen hen od nas, widać tylko dach. Cóż, idziemy wzdłuż ogrodzenia, bo lepiej nie robić nielegalnego wjazdu na teren. W końcu się wyłania..
Przeszliśmy 100 metrów w chaszczach, i dopiero go widzimy. Jakieś ma wąskie okienka, więc sugeruje dobry rocznik. A jeszcze fakt, którego nie widać - czarne blachy.
Od przodu nie dało się nic zrobić, bo wyrosła nam szopa. Niemniej czuję, że tu wrócimy. Może jakoś niedługo, gdy tonie wśród zieleni i daje schronienie faunie podmińskich lasów...
Wszystko. Ale to dopiero zalążek potencjału tego rejonu, bowiem poznałem bardzo ciekawą osobę znającą ultrawypaśną miejscówkę, też w powiecie mińskim. Qropatwa, szykuj sznycle, bo będzie mięsiście :)

Miejsce: Okolice Mińska Mazowieckiego, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła